ULAŞAMADIĞIM SEVDALAR

Ufuktaki güneş kızıllığını bırakır ardından,

Rıhtımdaki gemi yelken açar sevdalara.

Gece, kentin durgun ışıklarını süzer gözlerim,

Rüzgârın orkestrasını dinler,

Yıldızları seyrederim,

 

Ve hasret Şiileri söyler dudaklarım.

Ellerimi kaldırarak haykırırım yıldızlara.

Bir dünya iner başımdan,

Mahşeri andırır haykırışım,

Sonra sessizce oturur,

Başımı koyarım iki elim arasına,

Korkular uyandırır yüzümdeki çizgiler,

Ölümü hatırlatır ak saçlarım.

Kara toprak kucak açmış,

Sevdalar elveda diyor bana.

Ben hala kırık bir ipliğe,

Hülyalar dizmekteyim.

 

Hazan oldu sevdalarım hazan

Ne bekliyor zifiri karanlıklar

Doğmayacak mı yarınların güneşi

Ve sen gelmeyecek misin bir seher vakti

Ölüm kapımı çalmadan sen çal kapımı

Sen getir bana ulaşamadığım sevdaları

Ah o sevdalar ah

Dağlara, bozkırlara salıp

Ardından kurşun sıktığım sevdalar

 

İşte ben o sevdaların çocuğuyum

Karanlıklar korkar odu benden

Bir nakış gibi ölümü işler kalemim

Ve her an seni haykıran yüreğim

Kim bilir hangi baharın sabahında

Hangi gülün dibinde öleceğim

 

Taşra kentinin kuytu köşelerinde gezinir

Hiçbir zaman doğmayacak günleri beklerim

Doğacak günlere inat

Ve kalemim lal olmuş

Ulaşamadığım sevdalara akar, akar, akar….

 

16/02/1999

                        

 

Yalçın ERDURAN