|
İSTİKLÂL
MARŞI
- Kahraman Ordumuza -
Korkma, sönmez bu şafaklarda
yüzen al sancak;
Sönmeden yurdumun üstünde tüten
en son ocak.
O benim milletimin yıldızıdır,
parlayacak;
O benimdir, o benim
milletimindir ancak.
Çatma, kurban olayım, çehreni ey
nazlı hilâl!
Kahraman ırkıma bir gül! Ne bu
şiddet, bu celâl?
Sana olmaz dökülen kanlarımız
sonra helâl
Hakkıdır, Hakk'a tapan,
milletimin istiklâl!
Ben ezelden beridir hür yaşadım,
hür yaşarım.
Hangi çılgın bana zincir
vuracakmış? Şaşarım!
Kükremiş sel gibiyim, bendimi
çiğner, aşarım.
Yırtarım dağları, enginlere
sığmam, taşarım.
Garb'ın
âfâkını sarmışsa çelik zırhlı
duvar,
Benim îman dolu göğsüm gibi
serhaddim var.
Ulusun, korkma! Nasıl böyle bir
imânı boğar,
"Medeniyyet!" dediğin tek dişi
kalmış canavar?
Arkadaş! Yurduma alçakları
uğratma, sakın.
Siper et gövdeni, dursun bu
hayâsızca akın.
Doğacaktır sana va'dettiği
günler Hakkı'ın
Kim bilir, belki yarın, belki
yarından da yakın.
Bastığın yerleri "toprak!"
diyerek geçme, tanı:
Düşün altındaki binlerce
kefensiz yatanı.
Sen şehit oğlusun, incitme,
yazıktır, atanı:
Verme, dünyâları alsan da, bu
cennet vatanı.
Kim bu cennet vatanın uğruna
olmaz ki fedâ?
Şühedâ fışkıracak toprağı
sıksan, şühedâ!
Cânı, cânânı, bütün varımı alsın
da Hüdâ,
Etmesin tek vatanımdan beni
dünyada cüdâ.
Rûhumun senden, İlâhi, şudur
ancak emeli:
Değmesin ma'bedimin göğsüne nâ-mahrem
eli.
Bu ezanlar - ki şahâdetleri
dinin temeli -
Ebedî yurdumun üstünde benim
inlemeli.
O zaman vecd ile bin secde eder
- varsa - taşım,
Her cerîhamdan, İlâhi, boşanıp
kanlı yaşım,
Fışkırır ruh-i mücerred gibi
yerden na'şım;
O zaman yükselerek arşa değer
belki başım.
Dalgalan sen de şafaklar gibi ey
şanlı hilâl!
Olsun artık dökülen kanlarımın
hepsi helâl.
Ebediyyen
sana yok, ırkıma yok izmihlâl:
Hakkıdır, hür yaşamış,
bayrağımın hürriyet;
Hakkıdır, Hakk'a tapan,
milletimin istiklâl!
|
ÇİLE'DEN
